നോവ്

ഒരിടത്തൊരിടത്തു, ഒരു ഞാനും നീയും ഉണ്ടായിരുന്നു... 

 ഞാൻ നീയും നീ ഞാനുമായിരുന്നു.... 

 നമ്മളിരുപേരും ഒന്നായിരുന്നു.... 

 പെട്ടന്നൊരുനാൾ ഞാനും നീയും എന്നതിൽ നിന്ന് ഞാൻ മാത്രമായി അവശേഷിച്ചു.... 

 ആൾക്കൂട്ടത്തിനു നടുവിൽ കൈ വിട്ടു പോയ കൊച്ചു കുട്ടിയെപ്പോലെ ഞാൻ ഉറക്കെയുറക്കെ കരഞ്ഞു ...

 ഉള്ളുലഞ്ഞതല്ലാതെ ഹൃദയം പിടഞ്ഞതല്ലാതെ മനസ്സ് നുറുങ്ങിയതല്ലാതെ ശബ്ദം മാത്രം പുറത്തു വന്നില്ലാ... 

 കണ്ണുനീർ മാത്രം ചാല് കീറി നിറഞ്ഞൊഴുകി കൊണ്ടിരുന്നു....

 അറിയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു ...

 

നീ , നീ ഒരിക്കലെങ്കിലും സ്വന്തമാകില്ലെന്നു ഉറപ്പുള്ളതിനെ സ്നേഹിച്ചിട്ടുണ്ടോ ? 

 അത്രമേൽ കരുതലോടെ ചേർത്ത് നിർത്തിയിട്ടുണ്ടോ? 

ഹൃദയം നുറുങ്ങുമ്പോഴും മായാത്തൊരു പുഞ്ചിരി വിടർത്തി ഒരായിരം ഇഷ്ടങ്ങൾ ഒളിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടോ ? 

മനസ്സു പിടയുമ്പോഴും കണ്ണുകളിലിങ്ങനെ വിസ്മയം പേറി നിന്നിട്ടുണ്ടോ ? 

ഹൃദയതാളം വലിഞ്ഞു മുറുകിയിട്ടുണ്ടോ? 

ഒന്ന് ശ്വസിക്കാൻ പോലും ദീർഘമായി നെടുവീർപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടോ ? 

അറിയാതെ, ഓർമകളുടെ വേലിയേറ്റം കണ്ണ് നനയിച്ചിട്ടുണ്ടോ ? 

ആരവങ്ങൾക്കും ആഘോഷങ്ങൾക്കും ഇടയിൽ പെട്ടന്ന് തനിച്ചാകാറുണ്ടോ  ? 

നാമരികിലുള്ളപ്പോൾ മാത്രം തളിർക്കുകയും പൂക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വസന്തത്തെ വരവേൽക്കാറുണ്ടോ ? 

പിരിയുമ്പോൾ ലോകം ശ്യൂന്യമായതുപോലെ തോന്നാറുണ്ടോ ?

 ഒരാശ്വാസത്തിനായി ഒന്നും തുറന്നു പറയാൻ കഴിയാത്ത നിസ്സഹായതയുടെ പടു കുഴിയിൽ വീണിട്ടുണ്ടോ ? 

അങ്ങകലെയാണെങ്കിലും ഇങ്ങരികിലാണെപ്പോഴും എന്ന് തോന്നാറുണ്ടോ ? 

ഇതൊക്കെ മനസ്സിലാക്കിയിട്ടും തിരിച്ചറിയപ്പെടാതെ പോയിട്ടുണ്ടോ?

 ഉള്ളിലെപ്പോഴും ഒരു കനലിങ്ങനെ എരിഞ്ഞെരിഞ്ഞു സ്വയം വെന്തു നീറിയിട്ടുണ്ടോ ? 

നിനക്ക് നിന്നെത്തന്നെ സ്വയം നഷ്ടപെട്ടിട്ടുണ്ടോ ? 

ഇല്ലായെങ്കിൽ.....

 നമ്മൾ എന്നതൊരു വല്യ നുണയായിരുന്നു...